***
сны — гэта кнігі
што пішуць нам
нашы памерлыя
таму і варочаюцца
ўначы
пад коўдрай
павекаў
вочы
бо чытаюць
баба Маня
1
баба Маня нарадзілася
ў сям’і з палямі, сенакосам і лесам.
бацька ведаў, як сабраць радыё,
і не жадаў ведаць ні кукарэку
ад чалавека
пад сталінавым партрэтам.
радыё,
палі, сенакос і лес
забралі разам з бацькам.
у сям’і нарадзілася ціша.
пакой лішні
аддалі ў вайну партызанам.
— куды ідзеш, дзеўка?
— мама па хлеб паслала, —
прыкрывала хусцінкай лекі.
агонь над хатай палаў,
як трох нямецкіх цукерак
абгорткі чырвоныя
некалі.
паштальёнкай
разносіла весткі,
і благія, і добрыя:
жыццё як карова —
бела-чорнае.
адбудоўваўся дом,
насаджваліся гароды,
малако калгасных кароў
вылівалася ва ўзнагароды.
расхрыстаныя грудзі
квяцістага халата.
Беларусь —
тая самая хата.
— я сёння сніла бабу Маню.
— да змен надвор’я, да туманаў.
2
на руках
жанчыны
з дрэва
плод
са смакам
хлеба
3
я вуха,
я слімак мазгоў, схаваны ў ракавіне.
я ракавіна, што паглынае думак тваіх пясок.
я самкнутыя вусны,
твой пясок абрастае маёй перламутравай слінай.
я пярліна,
ты ў руках не трымаў нічога, цяжэйшага за мяне.
якія камяні,
якія жанчыны,
якое ўкаменаванне жанчын?
я сухое вока,
што бачыць, як слёзы іншых жанчын
плёскаюцца ля тваіх ног
і як ногі табе выціраюць іншых жанчын валасы.
я валасы, скручаныя ў спіраль,
я іх зыбкі вір.
я зыбкі пясок думак тваіх —
не пакінуць на ім ні следу.
я цень,
які слімаком за табой паўзе.
я прыпаўзла
намасціць цябе сваёй сліззю,
а пясок праху твайго
узняўся бурай.
communio
вось крывава-млечны шлях
майго цела
бяжы
я круглая як поўня
вернешся напэўна
ў кропку А
я крывавая як рудая поўня
раву
я вялікая як жнівеньская поўня
рады?
кратары майго твару
кратай
снежань студзень люты
чэрвень ліпень руды
туды дзе
моляцца на месяц малпы
хадзем
поўню як булку
з’ем
малако майго цела збегла
з ім
360
я ёсць
шлях
і праўда
і жыццё
ніхто не прыходзіць
да бога
акрамя як
праз сябе