Квітнее смутак

***
Глядзі тут —
лоўж — на розныя галасы
Каменне вострае
Там і марское аблашчанае — соль зазналі 
маладыя каханкі
Чорныя кветкі
зорныя — па бакох
Шэпт чалавечы — вось смутак квітнее
Да паратунку — тая працягласць — 
у промень асветленая

Сагнуты ў народ
У народным
У целе непрыхаваным усе часткі як берагі
Цень напаўзае на цень
— на ўсіх будзе слёз —
абмыешся ва ўцісканні
У тым што завязана тут — 
падзенне ў гук
выпадзенне
лаві
галубка       вараняці
праз крылца анёлава вызірні соладка —
у кроў усясвету

Вось і думку адрынуў — у зерне непрыхаванае
Ці тое святло ўсярэдзіне ўкрыў
Ці той нож позірк працяў
Галубы зямлю галубяць
у траве
воласам накрытыя
Ад воласа да воласа — сполахі — агнявыя дарункі
ды і цела тут ссечанае
Расплюшчыць вочы быццам памерці
на золку ў святле

6-7.10.25


***
О сусвет карункавай жамяры
Тут і лапікі вясеннія — адзін два тры
Выкупалася ў барвах ачунялая тут
Лаві
Вочкі бліскаюць — вясна вясна —
вось яна ўтрымайся 
Гэтай зімой — крывадушная яна быццам ліс
хвастом круціць — для застрашэння
У бясчассі хто пакружыся
Хто каго запляце 
прылашчыць пяшчотнага
Дзіцятка майго дзіцятка валасы 
густыя ночкай свету начнога 
вачыма невытлумачальнымі 
коламі — да светлага

Быць шчырым — быць тут
І да падзелу
Падзеленае сэрца  
Там і чаша твая сляпая — 
толькі звон толькі звон
“Божа Божа” — пакажы як ты вымаўляеш  
раздзімаюцца ноздры
На выдыху — быццам смерць
Вецер для свету 
Ён нібы ліс дажыдае
Жывот уздымаецца жывёльнае
Што ў імі тваім
Як яны спяшаюцца паглядзі
Калі б жыццё адбылося як сад — 
я табе заўжды інжырынкі на далонях
Што ў імі тваім
Там і бачнасць 
Бачнае  
Расхіні рукі ручанькі працягні 
О бачнае маё
Матылькі нябачныя 
Дзень растапыраны як далонь  
Нябёсныя караблі
І стрэламі пачварна  
Хавайся хавайся 
Да зямлі галавой — да сапраўднага
Там сланечнікі звіняць 
Чорным — налепкі нябёсныя
Гэта быццам адно 
Хто ў агні як у дыханні

3-6.10.2025


***
Наўкол голас бы птахаў разлятаецца ў голас
І дом мой амаль не мае вагі
грукоча дзвярыма
Вось і сонечныя караблі
кінутыя пад адхіл
Лаві сонечных зайчыкаў у сваёй галаве

Цела хіліць да цела — 
гэта восень для выжылых
Хто як бог
злеплены з словаў
І ў зямельных варонках
у чародах
думак дакладных
(Хто яшчэ выкрыў сакрэцікі 
пра нашае і пра другое)
А пакуль
свята макавых семак
Лехайм

17-18.10.2025


***
Дзе і ты 
марнееш да кінутага дзіцяці
     Дробныя існасці
     скамянелыя бы ўдар
            І адважыўся нехта — да блакітнага крыку

      Лютасць да лютасці —
          матулька-зямля
          як бязлітаснае стварэнне —
                   вочкі-гузікі
                   ва ўсечаным ладзе

Твае ж вусны бы ляпны чарназём
Што яшчэ кідаючы цень на зыходнае
         Горад-цацка
         бурыцца і паўстае
   
                Прасвет і прасвет — восень звініць бы на забаву

21-23.09.25


***
Тут і жоўта-чырвонае пудзіла 
з белымі абадкамі
чалавек-вецер чалавек-прах
тут — дзе і я рассыпаюся
(дзе і ты мяне пацалуеш 
сніўся мне чалавек вялікі 
чалавек пясочны ён пранёс мяне 
да ветранага твару — да майго чужога 
Пясок — ён быў сам свет)

А цяпер усё як да міру мірнага
дзеткі дзетачкі шамацяць 
вугольчыкамі прыціхлымі
чарнічныя ягадкі коцяцца ў ноч
там і шарыкі шкляныя 
з дзяцінства майго 

Прыкладзі тут вушка 
мы потым схлусім 
што чулі святло
бачылі два сонцы (бачылі тры)
хлусня нас прыгалубіць
пасля выдзьмем слова — 
майстры шкляныя майстры ліхія
па літарцы — М е н с к 
(выдзьмем на далонях) 
Так і ў дзень панясём
У Ерусалім панясём

лістапад 2025


***
Маленькія святы 
блукаюць жоўтымі балёнчыкамі —
хінуцца да сонейка
як да матчыных грудзей
Дзінь дзінь — прыслухоўвайся да нябёсаў
Потым сонца тут прыпадзе 
За зверам распластаным
у час свежавання 
Яго сэрца з колішніх камянёў
Ты не кажы тут нікому
Бразгаюць ужо нажы 
І мяснік глядзіцца ў люстэрка  
У сузор’е стомленых костак
  
Белыя скрыні
на моры-зямлі 
з хвалямі-галасамі
Тут і ты папрасі 
Паслухай як звініць чарназём —
званамі малюшачак-перлінак 
Яны — мары дзіцяці  
Мы ж амаль што нябачкі 
ноччу шэпчамся 
казкі спяваем 
на галасы зменшаных продкаў —
яны як штукары — 
цені здзімаюць у нябёсы
Месяц цалуе ілбы

31.10-1.11.2025


***
людзі тонкія — святлом 
і ў станчэнні — як трава яны як трава

чужая сама і сабе
устань і тут —   
гарызонт воласам зрэзаны
   
у валасах назапашаных —
смутак як зорнае
вецер — ад гнязда да гнязда 

абмыць кроў у пяшчоце
ногі белыя як пачатак
літасцю жоўтай
дзе і бездань края бязмежнага

што і быць і ня быць
у апошнім жаданні
ля ката дыханне
сцягно на сцягне

23-25.10.2025


***
(уціснута) адарвана ад зямлі
маляўнічая вучаніца

тут падлічваем
па пальчыках

у мяўканні валацужных катоў
пазалочаных святасцю

плач шакалаў у травах
сціснутых у палахлівы ахапак

аблокі — жыламі 
прамымі як крык

ноч — прывідным мармытаннем
як перакаці-поле

кастрычнік-лістапад 2025


***
Твар твой 
быццам дарунак
паўстаў
белы
танклява-крухмальны
безабаронны
бы імгненне што цягнецца

Хай бы нешта прыдумкай
Бесцялесны гарэза
З воблакам тонкім быццам спалох

І — з часу тутэйшага — з позірку ў дзеянне
фігуркамі
у ценяў здрабненні
у сцісканні
да цацак
чый цвыркат бы кпіны

2-10.09.2025