Dawn is a woman

***
Світанне – гэта жанчына,
якая павольна нацягвае панчохі,
быццам ведае, што за ёй назіраюць.
Cвятло б’ецца    
аб цёхканне птушак,
гэта крык, што падае
не ў неба, а ў калідор кватэры,
гэта пакліканая маці
заходзіць у пакой, накрывае твае 
ногі, плечы,
будзіць цябе і сыходзіць, 
калыхнуўшы сцяну, танцуючы,
светлавалосая, як Мэрылін Манро.

Ты павярнуўся, толькі што народжаны,
быццам нічога не адбылося,
твае вочы такія блакітныя, 
што падманваюць кветкі,
іх рух кожную раніцу насустрач небу,
а тым часам дзень здаецца 
маім дзядулем, што робіць знак рукой,  
быццам кажа з усмешкай «хадзі сюды».


***
Твае вочы абараняюць лёд
ад гучнага падзення ў мора 
заледзянелая твая рука
застыла між зямлёй і небам  
твае крокі трушчаць крышталі
кіты пахаваныя побач з матылямі
як у старажытнасці нараджаюцца ў вадзе
шэрая строма – снег
з валасоў саслізгвае на шчокі
пачынае квітнець іх кроў.


***
Калі ты закрываеш сабою пагоркі
пераможанае змучанае лютаўскае неба 
у цябе далікатны зялёны бутэлькавы колер
нястрымная глыбіня ракі

калі ты і заход сонца мяняецеся месцамі
ў недакладным рытме
я блытаюся і не ведаю куды глядзець

калі ты закрываеш неба
у момант змяркання
калі сінеча пакідае мяне самотнай
бясконцасць выбірае твае рукі

акно «Еўрастара» затрымлівае
каштоўны цяжар ценю
параненага адлюстраваннем
мімалётнае дрыготкае баство
што адбівае ў маіх вачах
свае васкоўкі.


***
Абдымаць цябе —  смяяцца да слёз
кватэра адлятае нібы капялюш
ці хустка шпакоў прышпіленых да неба

безліччу мурашак сонца
блукае па тваіх грудзях

позірк чапляецца за канат
што бярэ і распорвае бясконцую прастору
рану пакінутую крывёй
яе берагі святлеюць як паміраючыя плаціны

месяц выцягвае шпільку 
жыццё аддзяляецца
прыціскаецца у кошыку 
да часу сплеценага вакол яго цяпла

фіялетавая выспа хвалістая любоў
чые ветразі не адкідаюць ценю.


Палата № 9

Яны заўважылі мой адчай
іх – позірк
то бок нічога

позірк кожнага
хто не ведае, кім ёсць іншы

замерзлае вакно-біфорыум 

дзверы спыненыя  
трысцінкай тваіх рук

жывая арка тваёй спіны
пластыкавыя кветкі
перад святым Антоніем

тыя, што не ведаюць, кім ёсць іншы
што запальваюць свечку
калмацячы валасы

іх – бальніца беражоных  
Божых інтубаваных

у гэты шурпаты твар
прывязаны да нейкай вяроўчыны
хтосьці кідае
жменю крупаў
і свістам іх кліча.


***
Я б хацела прыняць дождж
нерухома, як журавель у полі

даць вадзе сцячы
вадзе быць тут
аголенай істотай між зямлёй і небам

быць нічым іншым, як палётам
як малітвай

быць ценем малітвы
сабраць там сябе па частках, адпачыць
адчуць, як падаеш, адраджаешся, адлятаеш.

Пераклад з італьянскай мовы Аксаны Данільчык