Eternal light

Мая лесвіца

Паміж морам і маім акном
Аўтобуснае дэпо дзе
позна ўначы, двухпавярховыя аўтобусы ўсе
пустыя і элегантныя і залітыя святлом

залятаюць, спыняючыся над бетоннымі вадасцёкамі
дзе маленькія рукі цягнуцца ўверх каб дакрануцца
да паддоння дзе нараджаецца рух.
Сэрца майго бацькі слабее, ён заліваецца

вадкасцю (як пусты аўтобус святлом?)
Я шукаю рэйсы.
Я жыву на трэцім паверсе лесвіцы.
Яшчэ   Ганн   Фернесс   Грэй. Я

пастаялец тут, куды аўтобусы вяртаюцца
у жоўтае дэпо
як бурбалкі назад
у мыльны раствор.


Пакідаючы калонію олуш на скале Бас

Пасля адзнакі неба паказаць
гатовая

пасля апошняга нырца, замыкаючы мора
(расколіна, шыпучая плынь пад ціскам)

пасля апошняй хвілі вялікай адзіноты: плямка
ў акіянах

пасля апошняй рыбы ў кішках —
плаўнік, скура і косці — разадраная

яна пралятае апошні раз, дзьме
скалу Бас у свае пёрыстыя часткі    мы называем гэта

аўра альбо
атамы    мы называем гэта

бацька альбо
Адам


Спрадвечнае святло

стварае прастору 
для зроку

Спрадвечнае святло

піша на баку дома
папярэджанне пра 
перашкоду святлу.

Спрадвечнае святло

Знаходзіць шчыліну ў сцяне
для прахода святла.

Спрадвечнае святло

з першага падарожжа, першай вялікай адзіноты,
дрыготкімі стужкамі падае на машыны.

У іх святле

мы клічам маці і бацьку — паляўнічых і збіральнікаў
і нашыя спрадвечныя, нашыя найдаражэйшыя,
сыходзяць з пагоркаў. Выходзяць з мора.


Вока

Салёная лагуна
аддзелена ад мора косткаю.

Шырата і даўгата боўтаюць тонкімі нагамі
у тваёй горкай вадзе.


Слова
пераймаючы Дайну Хокен

І нават, пасля ўсяго

мы называем святло —
святло.

Тым больш калі яно згасае,
мы называем яго.

Святло.


Нягледзячы на тое што ужо не пачатак свету

Спрадвечнае святло ўсё яшчэ прыходзіць з космасу
Стварае прастору для зроку

Шчыліна ў сцяне    для праходу святла
Шчыліна ў стогне   для праходу святла
Шчыліна ў сцяне    для перашкоды страху

У якой   шчыліне
Вы наўрад ці вытрымаеце

Там гняздуюцца олушы
І фарбуюць цёмныя сцены


Размаўляючы з выдрай

Яна не разбівае ваду каб з’явіцца, хутчэй
падымае ваду ў форме выдры.

Калі яна ўзнімаецца з ракі перада мною
я кажу прывітанне

— слова, бясформеннае ў паветры, але о патрэба гаварыць
таму што я чалавек, пагружаны ў час, а гэтая істота — флот.


Гэтая рэч на маёй сцяне

— лямцавы анёл
і там яшчэ падвешаны званочак
да яго ног
і нягледзячы на тое што я ненавіджу
фальшывых анёлаў я вешаю яго
на сцяну ў маёй спальні
над абагравальнікам і калі
я прыхінаюся да цяпла я званю
ў званочак няўрокам таму што мая спіна
альбо плячо дакранаюцца да яго і
гэта здаецца палохае яго
момант паўзы, свайго роду завісанне
кароткае як удар крылаў. Назавіце гэта
мультфільмам  эскізам  маштабнай мадэллю
назавіце гэта пластыкай. Рэч што пачынае
рэч, што прадстаўляе.

Я купіла лямцавага анёла
для кагосьці іншага. Былі Каляды
і анёл быў свайго роду жартам
з уразлівым прыдаткам (званочкам) —
я не адправіла лямцавую рэч
з-за ўсяго таго што я не адправіла
і здаецца не адпраўлю.

Як выпадковы званочак ускалыхвае —
надзею і. О можа толькі гэта. Сапраўды надзею,
і цішыню. Своеасаблівая прысутнасць. Два дразды
на голай, але з пупышкамі галінцы
за маім акном. Іх дробат заглядвае сюды
як вельмі стары мастак хто, я заўважыла, нібы азіраецца
як птушкі, хутка і глыбока, бачачы
пад паверхняй тое што завуалявана —
аголенае плячо ўнутры твайго пляча,
дзіця ў чорна-белым на тваіх грудзях. Загарэлае сонца
падымаецца з тваёй галавы. Усе целы і кампазіцыі якія перасякаюцца
і парушаюць межы твайго цела, усё што глыбока і што намалявана.
Слёзы на лініі згіну. Чорныя дзіркі.
Рукі ў патрэсканай місцы, месяць той хлеб
што ты любіш.


Стаячыя месцы

У маленькай краме я прашу пластыр
і малады чалавек на хвіліну задумваецца
затым кажа «як для ран» з шатландскім акцэнтам
націскаючы на словы, таму рана амаль
маніфест; яна квітнее.

Так для ран я кажу, з палёгкай мы разумеем адзін аднаго.
Я была гатовая да дадатковых тлумачэнняў,
мела саскрабсці і падрапаць
нават, калі трэба, Эластапласт
але на шчасце рана ўсё патлумачыла.

Ён паварочваецца 
і праз правае плячо знаходзіць
пачак. Я апускаю манету ў яго цёмную
руку і думаю ці яго бацькі
альбо дзяды часам стаяць
на канцы слоў
і турбуюцца аб іх ужыванні
збан, лаўка, летнік, куст, пластыр,
і якое дзіўнае слова-брат
можа прывесці іх дадому.

Пластыраў хопіць на шаснаццаць ран.
Я дастаю чатыры.
Адзін для майго сына які вучыцца
жыць адзін.
Адзін для майго бацькі які апусцелы
сумуе па маці.
Адзін для юнака ў краме са сваім
шчодрым перакульваннем ў рану. Гэта тры пластыры —

і той з якога я зараз здымаю паперку каб наляпіць яго
на крывавы парэз
выкліканы зменай пунктаў гледжання,
параненым аспэктам.


Нягледзячы на ​​тое

Нягледзячы на тое, што зараз ужо не пачатак свету,
ды й не канец.

У нас ёсць вачніца.
У нас ёсць прастора для святла.

Таксама гук.
Гэта важна — гучаць.
Ці не так? Гучаць упэўнена?
Бо цела — ткацкі станок
і словы пераплятаюцца. З цішынёй,
словамі і імёнамі

а таксама дзецьмі. Дзеці таксама
праходзяць праз ткацкі станок. Словы і дзеці.

Хаця часам проста дзеці.
А часам проста словы.

Але бачыце.

Там. Тыя пырскі пёраў.
Тыя птушкі лунаюць, шукаючы месца каб прызямліцца.

Мы ўсе альбо тут, альбо мы былі тут
ці мы ўсё яшчэ ідзем сюды.

Якая заблытанасць.
Якая какафонія на скале. Якая балбатня.
Якая песня.

Мае каханыя.
Маё святло.
Шаноўныя мае астраўчане.