Пакланяцца заходу

***
вершы без рыфмы
мой оверсайз


***
сёння я 
засохлы фламастар 
колькі ні цісні
сляды невыразныя 
у наборы цяпер
адзінаццаць
і ладна


***
у ветраны дзень 
дрэвы перастаюць хаваць 
што яны жывыя


***
мора нарцысаў
расплёскалася па свеце 
цяпер шукаць сябе 
ў адлюстраваннях


***
ляжу на траве 
прамяні бессаромна
зазіраюць пад спадніцу 
апошнія дні лета


***
у мяне свая святыня 
я хаджу пакланяцца 
заходу


***
горад і аблокі над ім 
ляглі на падушачкі
пальцаў


***
пакуль я вучуся чуць цішыню 
мае суайчыннікі просяць 
паболей патронаў


***
эмоцыя кактэйль Молатава
захад з канапы на пятым паверсе 
дубінкі адусюль аднолькавыя


***
было так балюча
што балела без болю


***
аднойчы 
набудзем квіткі 
мінск-пасажырскі — маладзечна 
будзем выходзіць 
на кожнай станцыі 
кожным прыпыначным пункце
будзем даследаваць 
назіраць 
слухаць 
мацаць 
і нюхаць


***
у беларусі
рэпрэсуюць
нават пчол


***
аблокі сёння такія махрыстыя. шэра-белыя, гусцейшыя за гуаш. не рухаюцца, бы пастаўленыя на паўзу. маўчаць

і я б так хацела, напэўна. абняць горы, затрымаць дыханне, ператварыцца ў смугу


***
пятніцкім адвячоркам іду на спатканне з суседнімі дварамі 

мае магніты — дрэвы. факусуюся на каліграфічна выпісаных галінках, пакуль не забаляць вочы. яны таксама глядзяць на мяне, клічуць абняцца

шэра-карычневы птах, крыху большы за вераб‘я, дзюбае мёрзлую зямлю. знаходзіць чорную спагеціну і цягне яе вонкі. тая супрацівіцца, уецца. але нядоўга

цёмныя пад'езды запальваюцца вугольчыкамі цыгарэт. школа ля дома ахутаная воблакам травянога дыму

плэйліст падкідвае трывожныя вобразы, але мне спакойна


***
за апошнія чатыры гады я пахавала дзясяткі сцэнараў будучыні, а разам з імі і тых сябе, якімі калісьці марыла стаць. маленькія могілкі засталіся ў менску і ў кіеве

мае прывіды даганяюць мяне ў варшаве. ціснуць. па адчуваннях — магільнай плітой зверху ўніз, на справе — бясконцымі томнымі станамі, з якіх няма выйсця

лекі ратуюць. яны падтрымліваюць, даюць сілы жартаваць і маляваць. але дзіцячыя мары і некалі сур'ёзныя планы час ад часу налятаюць на мяне і разбіваюцца высокай хваляй аб вострыя куты лічбы 27, гудуць, як адарваныя завусеніцы 

у сацсетках посцяць здымкі сваіх 21, і я стараюся згадаць, якой была ў гэтым узросце. але не магу. упэўненая, што кудысьці бегла, хацела штосьці даказаць. не чула сябе 

зараз я сябе чую. але здані з мінулага ўсё адно прыходзяць, у іх шмат прэтэнзій, яны прыспешваюць, нагадваюць, якой я мусіла стаць, што мусіла мець, але не маю. я гляджу на іх вачыма Нэа, якому толькі што распавялі пра матрыцу. ляжу голая ў яме ружовай слізі

вецер прыспешвае ў спіну, льюцца непаслухмяныя слёзы. пасярод зялёнай сімуляцыі горада прыходзіць разуменне: я нарэшце сябе адгаравала


***
думкі сёння надзвычай важкія 
распіхала па валізах — 
не зашпільваюцца
то пранесла на борт 
як ручную паклажу 
падаецца, ніхто не заўважыў

*
зразумею 
калі пілот 
выйдзе ў салон 
абураны 
збянтэжаны 
запытаецца
як так можна 
і пакажа рукой на выхад  
бо ляцець з такім цяжарам 
н е б я с п е ч н а

але ён не выходзіць 
яму ўсё адно 

*
сонца садзіцца 
я падымаюся  
лунаць у аблоках не буду
лепш сама стану воблакам 

*
варшава — берлін
гадзіна дваццаць 
гадзіна ўсяго нічога 
гадзіна цэлая вечнасць


***
каханне 
мядовае, хвойнае
малодзіць, узрушае, дзівіць
як сонца на вуснах 
вясна


***
за тыдзень да вясны 
птушкі адусюль пяюць аднолькава 
думала я
пакуль не прачнулася 
дваццаць чацвёртага лютага 
дваццаць другога года
на Введенській 7/9
Київ, Україна


***
смерць у стужках навін 
у начных гутарках 
у страхах за блізкіх

смерць як той сябар 
якога не хочацца сустрэць у метро
але ўвесь час сустракаеш 

калі я думаю пра людзей
якія сышлі 
асабліва заўчасна 
то стараюся ўяўляць
што яны цяпер усё ведаюць
бачаць, што там далей
адчуваюць так, як не адчуваем мы
дакранаюцца да таямніцы жыцця
якую мы пакуль разгадаць не можам

смерці стала так багата 
што ўжо нястрашна пра яе 
думаць
казаць
пісаць

але галоўнае
што праз яе прысутнасць
адусюль навокал
яшчэ больш хочацца
думаць
казаць 
пісаць
пра жыццё