Праспект Нежалезнасці

Галалёд

Бывае, ідзеш, 
паслізнуўся такі – хуяк. 
Добра хоць сто адзеж – 
зіма як-ніяк.
Мінак падыходзіць: 
“Жывы? Ну ты як”

А мог жа ціха не заўважыць,
або як абысці. 
Вось і прыклад нашай з вашай 
абыякавасці.

Далёкае і блізкае, 
стабільнае і слізкае, 
жыццё ляціць і бліскае 
ярчэй ад навальніц.

А ноч зусім бяззорная, 
і думаеш рэзонна: 
аж неяк падазрона, 
што спіна не баліць.


***
Фантаны працуюць апошнія дні 
апантана і дружна.
Фатальна гараць камізэлькі — агні 
камунальнае службы.

Ім шчасце шукаць — як свае рукавы —
сярод смецця і лісця.
Сядаць на дванаццаты, саракавы, 
каб на Оперным выйсці,

дзе подыхі лета штоноч халадней,
ну а восень — уяўней;
дзе оперы прывід стаіўся на дне
аркестровае ямы.

Такую сівую легенду наплёў,
нават сам і не ўспрыме,
а прыме не меней як сотку рублёў,
хай сабе і старымі.

Фантаны працуюць апошнія дні,
і ўзнікаюць аднекуль
фантомныя думкі што-небудзь змяніць
і не кінуць манетку.


Ноч паэзіі

Мы знаёмыя толькі вечар, 
а я ўжо ведаю твой пін-код,
колькі каштуе твой мані- і педыкюр.
Прызнаюся ў сімпатыі, і ў тым, 
што шукаў нагод –
пазнаёміцца –
можа год
(ну ладна, загнуў крыху).

Я пытаю адразу, ці ёсць у цябе хто, 
і станоўчым адказам не здзіўлены аніколькі.
Не, я не Дон Кіхот /donkey hot/ 
і гэта не тонкі ход,
проста думаю, як не займець сінякоў.

Але – не. 

Справа толькі ў табе і ўва мне. 
Ты такая высокая і смяешся з маіх жартаў.
I я дзіўлюся, чаму цябе не сустрэў раней,
мо’ таму і цалую ўпарта і ледзь не са старту.


***
Людзям тонкай душэўнай арганізацыі 
жывецца цяжэй.
У іх рэфлексій абзацы,
месца для тэм і імправізацый:
там не ўвязацца, тут не звязацца –
не жыццё, а танцы 
Феі Дражэ.

Мусіш знаходзіць сказы і выразы, 
словы вышукваць.
Каб не абразіць і не пакрыўдзіць.
Бач, які выразаўся, 
паляшук.

Людзям тонкай душэўнай арганізацыі
цяжка знаходзіць дзэн.
У памяць усё ўразаецца
ад каланізацыі да каналізацыі.
І наўрад ці каму прызнаецца, 
што сапсавала дзень.

Людзям простай душэўнай арганізацыі 
ўсё да задніцы.


***
Добра ўсё ж 
папаліць на балконе ў дождж 
ці няспешна прайсці 
ўвесь праспект Нежалезнасці 
ўздоўж.

Пакрысе 
дарабіць свае справы ўсе, 
калі час то імчыцца, 
то цягнецца як кісель.

Добра так 
па старонцы ў метро чытаць 
ці па дзве перад сном, 
ці паўкнігі за раз – дарогай. 

Добра жыць 
і не ведаць сваіх сцяжын.
І ўступаць у даросласць 
з усмешкай і перасцярогай.


***
Нават масты –
і тыя –
разводзяцца.
Ты ўсё ніяк.
Нібы нявольніца,
нібы бязвольніца, 
хоць і сцвярджаеш: 
твая.

Супраць фармальнасці, 
супраць нармальнасці 
сэрца маё 
пратэстуе, глядзі!
Кажаш, 
усё яшчэ ў нас 
атрымаецца.

Ай, не піздзі.


Фры-дайвінг

Мы з табою былі літаральна 
ва ўсіх на віду. 
Ды ніхто не глядзеў, натуральна,
тады – у ваду. 

І раптоўна з табою насустрач 
далі мы нырца. 
Я злавіў твае тонкія вусны 
і трываў да канца, 

колькі хопіць дыхання й жадання.
Ты русалкай сплыла. 
Гэта быў наш дэбютны free diving 
у фармаце free love.


Школа травы

Вечар плыў як хацеў, 
і сплывала ўсё перад вачыма.
Выпадковасць і шанец 
займелі раптоўна правы.
Ты прывык карыстацца, 
калі выпадае магчымасць, 
а цяпер пагатоў, 
бо прайшоў толькі школу травы.

І так зараз няважна, 
пра што там грукоча Манхэтан,
тут спыняецца час 
і прыстойнасць сыйшла папаліць.
Ты мяркуеш, як быццам 
нічога такога дагэтуль,
але дзе там, 
ты проста не помніш, калі.

І пакуль стаіцё 
і таксі выклікаеце моўчкі,
нейкі водар жывёльны 
з’яўляецца раптам вакол.
І рукой непрыкметна 
кранаешся ейнае смочкі, 
і пытанне, праз колькі хвілінаў 
кранеш языком.

Сумна жыць і трымаць наваколле 
ў сябе на кантролі,
быць цвярозым кіроўцам 
з заўсёднай рукой на стырне,
калі хочацца ў вір, 
нават бруд, а пасля аніколі
не міргнуць пры сустрэчы 
і нават не пачырванець.


***
Знерваваны й знясілены, прыйдзеш з павіннай, 
сам прызнаешся ў тым, што парушыў закон 
адпачынку, выходных, бо справы лавінай, 
а цяпер ледзь варушыш сухім языком.

І за дачу такіх паказанняў заменяць 
твой суворы прысуд на часовы ад’езд.
І агучаць табе сутак дзесяць, як меней. 
І пасадзяць цябе на дамашні агрэст.

Каб на свежым паветры падумаў, як след, чым 
нам абернецца праца ў бясконцую ноч.
І да самага лецішча з рэчкі, як следчы, 
будзе дождж за табою ісці басанож.