Alieś Karačun lyrics

The name of Alies Karačun is most likely unknown to most Belarusians. If he is mentioned, it is mainly as the father of Jury Karačun, an artist and long-term director of the National Art Museum. But in the 1920s, Karačun Sr. was directly involved in literary and journalistic work: he was the secretary of the Kalinin branch of "Maladnyak", then worked at "Zviazda". He also created poems, but published them infrequently — in the Klimovichi district newspaper "Naš Pracaŭnik" ("Our Worker"), the magazines "Maladnyak Kalininščyny" ("Young people of the Kalinin region"), "Malady araty" ("Young Plowman"), the collection "5 years" (1925), on the Belarusian page of the newspaper "Gudok" (Moscow). For some reason, the most lyrical and colorful imagery was obtained when the author wrote about trains, railways and train stations.
                                                                                                                Viktar Žybuł


* * *

Паравоз, раскудравіўшы дым,
Абшар рэжа нязьмераны воку.
Усё навокал вітаецца з ім:
Поле й лес, што стаіць недалёка.
Па жалезе жалеза скрыгоча,
Чуцен скрогат і лязг ланцугоў.
Навакол яго вецер рагоча,
Даляцеўшы з суседніх лугоў.
Раскінуўшы белыя косы,
Ты куды так ляціш, паравоз, —
Ці ня ў вёску сьпяшыш на пакосы
Разухабіць апошні пракос?
Звон малінавы косаў ад раньня
Будзіць соннае мора травы,
Сон ночы зьнікае ў тумане,
Ловіць рэха гушчар баравы.

[1926]


* * *

Дзе у поле ўрастае горад
І дарожкі дзьве разам зьвіліся,
Там заводзкія трубы горда
Падпіраюць блакітныя высі.
Толькі сонца праменьнем косым
Абліе ў роснай раніцы дзень,
А на вежы прастукае восем,
Гулам гулкім завод загудзе.
Пакаціўшыся радыёхваляй,
Ва мне новыя думкі абудзіць:
Будзе радасьці зноў нямала,
Ой, як шмат асалоды будзе.
Зноў завод прапяе мне песьню
І адстукае рыфмы машына.
Я стаю не ля зломаных весьніц,
Хоць і вырас пад кустам крушыны.
Гул заводзкі гады перарэжа,
Вёсцы ўперад лягчэй будзе шыніць.
Я стаю на стальным узьбярэжжы,
Хоць і вырас пад кустам крушыны.

[1926]


ВАКЗАЛЬНЫЯ ГУДКІ

Ня хоча сэрца сумнай песьні…
Далоня цісьне падарожны кій.
Пачуў… і пачынаюць песьціць
Душу вакзальныя гудкі.
Агнёвыя ўспаміны — вельмі проста
Ўзьлятаюць лебедзямі з возера гадоў:
Вакзальны пляц, спатканьня ростань
І попелам усланы дол.
Сьвет рыжым мерынам на нас іржаў,
У сьпіцы засадзіць імкнуўся кій.
Тачыла нашы паравозы ржа,
Каля адкосу чуліся трывожныя гудкі.
Было ўсяго, назад ужо ня вернеш.
Успомніш — выступіць халодны пот.
Дваццаты помню, помню дваццаць першы…
Разьбітыя вагоны гналі у дэпо.
Ня хочу ўспомніць, як і сумнай песьні…
Далоня цісьне падарожны кій.
Пачуў… і пачынаюць песьціць
Душу вакзальныя гудкі.

Ворша.
[1927]